Osteochondrose van de cervicale wervelkolom

Cervicale osteochondrose is een chronische ziekte van de wervelkolom in het C1-C7-segment, waarbij degeneratieve veranderingen in de tussenwervelschijven optreden.

Osteochondrose van de cervicale wervelkolom staat op de tweede plaats wat betreft prevalentie onder alle degeneratieve-dystrofische pathologieën van de wervelkolom (na osteochondrose van de lumbale wervelkolom). In de afgelopen decennia is deze ziekte aanzienlijk “jonger” geworden, en tegenwoordig worden steeds meer mensen van relatief jonge leeftijd (tot 35 - 40 jaar) erdoor getroffen.

Medicamenteuze behandeling van deze ziekte is symptomatisch en stopt de ontwikkeling van complicaties niet - uitsteeksel, hernia tussen de wervels.

De effectiviteit van een niet-medicamenteuze behandeling hangt af van het stadium van de ziekte. Om blijvend positieve resultaten te bereiken is het noodzakelijk om de oorzaak van stofwisselingsstoornissen in de tussenwervelschijven te beïnvloeden.

Voor dit doel gebruiken klinieken complexe therapie met behulp van methoden van oosterse fysiotherapie en reflexologie, die in meer dan 90% van de gevallen van de ziekte positieve resultaten opleveren.

Symptomen, tekenen

Symptomen van cervicale osteochondrose kunnen in drie groepen worden verdeeld.

1. De eerste groep symptomen houdt verband met de oorzaken van het optreden ervan: spierspasmen. Ze manifesteren zich als aanhoudende pijn en een gevoel van stijfheid in het gebied van de halskraag en de bovenrug.
2. De tweede groep symptomen houdt verband met het beknellen van de zenuwwortels in de C1-C7-segmenten - dit is: pijn in de achterkant van het hoofd, gevoelloosheid, zwakte van de vingers, pijn in het hart, onder het schouderblad, in de schouder, onderarm. Wanneer een zenuwwortel wordt bekneld in het onderste deel van de cervicale wervelkolom en aan de grens met de thoracale wervelkolom, ontwikkelt zich intercostale neuralgie: brandende of stekende pijn in de borst, die intenser wordt bij het proberen diep adem te halen, bij hoesten, niezen, roodheid van de huid in de intercostale ruimtes. Symptomen van cervicale osteochondrose geassocieerd met beknelde zenuwwortels in de wervelkolom zijn meestal eenzijdig en intensiveren bij beweging en fysieke activiteit.
3. De derde groep symptomen houdt verband met een verminderde bloedtoevoer naar de hersenen - dit zijn: duizeligheid, hoofdpijn, donker worden, flikkerende vlekken in de ogen, geluid of oorsuizen, hoge bloeddruk, verminderde coördinatie van bewegingen, onvaste loop, geheugenstoornis, verminderde mentale prestaties, misselijkheid.

Het complex van symptomen van cervicale osteochondrose geassocieerd met verminderde bloedtoevoer naar de hersenen wordt vertebrobasilaire insufficiëntiesyndroom genoemd.

Redenen voor ontwikkeling, fasen

Het gebied van de halswervels is het meest mobiele deel van de wervelkolom, dat constante spanning ervaart, het hoofd ondersteunt en het gewicht vasthoudt.

Belangrijk!

Wanneer het hoofd naar voren wordt gekanteld, neemt de belasting van de tussenwervelschijven aanzienlijk toe, dit versnelt de slijtage ervan en veroorzaakt de ontwikkeling van osteochondrose. Daarom beschouwen veel experts de passie voor smartphones en andere gadgets als een van de factoren in de snelle verspreiding van deze ziekte.

Belastingen op de wervelkolom worden geabsorbeerd en geabsorbeerd door elastische kussentjes die zich tussen de wervels bevinden en tussenwervelschijven worden genoemd. Ze bestaan uit bindweefsel (collageen) en bevatten een grote hoeveelheid vocht. Collageen zorgt voor elasticiteit en schokabsorptie, en water zorgt voor weerstand tegen compressie.

Als de bloedtoevoer naar de tussenwervelschijven wordt verstoord, leidt dit tot een vertraging van de regeneratie van bindweefsel en tegelijkertijd tot uitdroging. Als gevolg hiervan verliezen de schijven hun schokabsorberende eigenschappen en weerstand tegen stress.

De belangrijkste reden voor de ontwikkeling van cervicale osteochondrose is spierspanning, hypertoniciteit en spierspasmen in de bovenrug en het gebied van de halskraag. De ontwikkeling van de ziekte wordt grotendeels vergemakkelijkt door een slechte houding (bukken), een sedentaire levensstijl en langdurig verblijf in een statische houding.

Spierspasmen verhinderen de bloedtoevoer naar de wervelkolom, verstoren de bloedcirculatie en de bloedtoevoer naar de tussenwervelschijven. Dit leidt tot verstoring van metabolische processen en weefselregeneratie.

Tussenwervelschijven ontvangen steeds minder collageen (de bouwstof van bindweefsel) en zuurstof. Het proces van hun cellulaire vernieuwing vertraagt.

Als gevolg hiervan treedt slijtage van de tussenwervelschijven sneller op dan hun herstel - osteochondrose ontwikkelt zich.

Uithongering van de tussenwervelschijven leidt tot degeneratie ervan en als gevolg daarvan tot degeneratieve veranderingen: ze worden steeds platter, droger en dunner. Wanneer de nucleus pulposus uitdroogt, vormen zich daarin radiale scheuren en wordt de stijve vezelige ring van de schijf los en los.

Omdat de cervicale wervelkolom constante spanning ervaart door het gewicht van het hoofd en zijn bewegingen (kantelt, draait naar rechts, links), ontwikkelt het proces van degeneratieve veranderingen daarin zich bijzonder snel. De dikte van de schijven wordt steeds minder, de hoogte van de openingen tussen de wervels neemt af en ze komen steeds dichter bij elkaar.

Elke wervel bestaat uit een lichaam waarin het wervelkanaal zich bevindt en het ruggenmerg passeert en uitwerkt. Wanneer de wervels samenkomen, sluiten hun processen zich en vangen en knijpen ze, net als een tang, de wortels van de zenuwen die zich uit het ruggenmerg uitstrekken.

Pijn wanneer bekneld, verspreidt zich langs de zenuw en straalt uit naar het hart, de arm, de schouder en onder het schouderblad.

Belangrijk!

Zenuwwortels worden ‘radiculi’ genoemd, en de pijn die optreedt wanneer ze bekneld raken wordt radiculopathie genoemd. Langdurig knijpen van zenuwwortels leidt vaak tot hun ontsteking - radiculitis.

Pijn door een beknelde zenuw veroorzaakt extra spierspasmen, waardoor de wervelslagader wordt samengedrukt. Deze slagader transporteert bloed naar de hersenen. Wanneer het wordt samengedrukt, verslechtert de bloedtoevoer naar de hersenen, ontstaat er zuurstofgebrek (hypoxie) en dit wordt de oorzaak van het vertebrobasilaire insufficiëntiesyndroom.

Om de belastingen tegen de achtergrond van degeneratieve-dystrofische veranderingen in de tussenwervelschijven te compenseren, verschijnen botuitgroeiingen - osteofyten - aan de randen van de wervels. Hun groei beperkt het bewegingsbereik in de cervicale regio en creëert een gevoel van stijfheid.

In een laat stadium van de ziekte wordt de fysiologische lordose (de kromming van de wervelkolom in het cervicale gebied) gladgestreken.

In zijn ontwikkeling doorloopt cervicale osteochondrose vier fasen:

1. In de eerste fase is er een geleidelijke afname van de hoogte van de opening tussen de wervels tegen de achtergrond van steeds dunner worden van de tussenwervelschijf. Dit veroorzaakt beknelling van de zenuwwortel, verstoring van de innervatie van de hand. Er ontstaat pijnsyndroom, evenals het vertebrobasilaire insufficiëntiesyndroom, geassocieerd met verslechtering van de bloedtoevoer naar de hersenen en de hypoxie ervan. Er vormen zich botgroei langs de randen van de wervels. Degeneratieve-dystrofische veranderingen in de wervelkolom zijn duidelijk zichtbaar op röntgenfoto's en tomogrammen.
2. In de tweede fase vindt uitsteeksel van de schijf plaats tegen de achtergrond van verzwakking, vervezeling en loskomen van de buitenste, harde vezelige ring - uitsteeksel. Meestal is het uitsteeksel lokaal van aard en gericht in de posterieure richting - richting de wervelkolom. Dergelijke uitsteeksels worden dorsaal genoemd. Een uitsteeksel in de laterale richting wordt een lateraal uitsteeksel genoemd. Tegen de achtergrond van instabiliteit van de cervicale wervelkolom en de groei van osteofyten is de ontwikkeling van spondyloartrose mogelijk.
3. In de derde fase is de buitenste vezelring niet bestand tegen de interne druk en breuken. In dit geval wordt een deel van de nucleus pulposus eruit geperst - er ontstaat een hernia tussen de wervels. Als een schijfverzakking in posterieure richting optreedt, is compressie (stenose) van het ruggenmerg mogelijk met de ontwikkeling van unilaterale of bilaterale parese en verlamming.
4. In de vierde fase verliezen de tussenwervelschijven hun functies volledig en neemt het bewegingsbereik in de cervicale wervelkolom tot een minimum af. Osteofyten worden zo groot dat ze het onmogelijk maken om het hoofd te draaien.

Diagnostiek

De diagnose van cervicale osteochondrose omvat extern onderzoek en hardwareonderzoek.

Tijdens een uitwendig onderzoek palpeert de arts de cervicale wervelkolom, identificeert centra van spierspasmen (triggerpoints) en bepaalt de lokalisatie van de ziekte. Vervolgens voert hij tests uit op de spierkracht van de handen om de verstoring van de innervatie te beoordelen.

Van de hardwarediagnostische methoden worden radiografie en magnetische resonantiebeeldvorming (MRI) gebruikt.

Een röntgenfoto toont de hoogte van de openingen tussen de wervels (en de afname ervan), osteofyten.

Magnetische resonantiebeeldvorming (MRI) maakt een gedetailleerder onderzoek van bindweefsels mogelijk: tussenwervelschijven, ligamenten, zenuwstructuren, bloedvaten. Een tomogram toont de structuur van de tussenwervelschijf, het uitsteeksel ervan, de aanwezigheid van een hernia of uitsteeksel, de aan- of afwezigheid van stenose van het ruggenmerg, en helpt bij het beoordelen van de mate van verstoring van de bloedtoevoer.

Doppler-echografie (USD) wordt gebruikt om de bloedstroom in de wervelslagader te bestuderen.

Behandeling van cervicale osteochondrose

Naast acupunctuur, acupressuur, vacuümtherapie en moxotherapie wordt hirudotherapie in de oosterse geneeskunde veel gebruikt om cervicale osteochondrose te behandelen. Medische bloedzuigers worden geïnstalleerd in het nek-kraaggebied en op de achterkant van het hoofd.

De afscheiding van bloedzuigerspeeksel bevat een complex van bioactieve stoffen die het bloed verdunnen en een ontstekingsremmende werking hebben. Hirudotherapie helpt de bloedtoevoer naar de hersenen en tussenwervelschijven te verbeteren, de bloeddruk te stabiliseren, pijn en ontstekingen te verlichten. Dit is een van de effectieve aanvullende niet-medicamenteuze behandelingen voor osteochondrose van de cervicale wervelkolom.

1. Medicamenteuze behandelmethoden. Om ontstekingen en pijn te verminderen wanneer een zenuw bekneld raakt, worden niet-steroïde anti-inflammatoire geneesmiddelen (NSAID's) op basis van diclofenac, ibuprofen, ketoprofen, piroxicam, enz. Gebruikt in de vorm van zalven, injecties of oraal. Om ernstige pijn te verlichten, kan een injectie met een pijnstiller worden toegediend in de epidurale ruimte – tussen het periosteum en de bekleding van het ruggenmerg. Deze methode wordt een epiduraal blok genoemd. Het effect van pijnverlichting houdt enkele dagen tot enkele maanden aan. Chondroprotectors (om het proces van vernietiging van bindweefsels van tussenwervelschijven en gewrichten te vertragen), vaatverwijders en vitaminecomplexen (vitamines B, A, E) kunnen als hulpmiddelen worden voorgeschreven. Om spierspanning en spasmen te verminderen, worden krampstillers en spierverslappers gebruikt.
2. Niet-medicamenteuze behandeling. Niet-medicamenteuze methoden omvatten reflexologie en fysiotherapie om de belasting van de tussenwervelschijven te verminderen, de bloedcirculatie te verbeteren, spierspasmen, hypertonie te elimineren, pijn en andere symptomen van de ziekte en ontstekingen te verminderen.
3. Chirurgische behandeling
   De belangrijkste indicatie voor een operatie is ruggenmergstenose of een hoge waarschijnlijkheid van de ontwikkeling ervan.
   Een operatie voor spinale osteochondrose wordt discectomie genoemd. Het bestaat uit een gedeeltelijke of volledige verwijdering van de aangetaste schijf en de vervanging ervan door een endoprothese.

Belangrijk!

De chirurgische ingreep elimineert de oorzaak van de ontwikkeling van osteochondrose en de complicaties ervan niet, daarom ontwikkelen zich in 10 - 15% van de gevallen daarna recidieven - nieuwe uitsteeksels, hernia's in aangrenzende segmenten van de cervicale wervelkolom.

Behandeling in de kliniek 

Behandeling van cervicale osteochondrose in een gespecialiseerde kliniek zal de oorzaak van de ziekte helpen elimineren en als gevolg daarvan verdwijnen de symptomen en wordt de ontwikkeling van complicaties voorkomen.

De behandeling kan worden uitgevoerd met niet-medicamenteuze middelen, zonder operatie. De effectiviteit ervan in de stadia 1 - 3 van de ziekte is meer dan 90%.

Een hoog therapeutisch effect wordt bereikt dankzij de synergie van verschillende methoden als onderdeel van een complexe sessie van 1 - 1,5 uur.

1. Acupressuur. Door stevig op de triggercentra te drukken, verlicht de arts spierspasmen, ontspant hij gespannen spieren en verwijdert hij obstakels voor de bloedstroom en de bloedtoevoer naar de wervelkolom. Met behulp van acupressuur wordt de hoofdoorzaak van de ziekte geëlimineerd, wordt de bloedcirculatie verbeterd en worden de processen van metabolisme en weefselregeneratie in de tussenwervelschijven versneld.
2. Moxibustie-therapie. Puntverwarming van het halskraaggebied, de bovenrug en de achterkant van het hoofd veroorzaakt de bloedstroom, versnelt de genezing en het herstel van tussenwervelschijven, mobiliseert en stimuleert natuurlijke herstelmechanismen. Samen met acupressuur is dit een van de belangrijkste procedures bij de behandeling van osteochondrose.
3. Acupunctuur. Het inbrengen van naalden in bioactieve punten verbetert de geleiding van zenuwkanalen, elimineert gevoelloosheid in de hand en herstelt de spierkracht van de hand. Bovendien heeft acupunctuur een analgetisch effect dat niet onderdoet voor het gebruik van analgetica (epidurale blokkade) en superieur is aan NSAID's.
   Acupunctuur versterkt de werking van acupressuur en heeft een ontstekingsremmende en anti-oedemateus effect.
4. Steen therapie. Opwarmen met stenen stimuleert de doorbloeding, helpt gespannen spieren beter te ontspannen en versnelt het herstel van de tussenwervelschijven.
5. Vacuüm therapie. Cupping en cuppingmassage verbeteren de bloedcirculatie, creëren een doorbloeding, stimuleren het herstel van de tussenwervelschijven en helpen de spierspanning te verlichten.
6. Manuele therapie. Door de wervelkolom zachtjes te strekken (tractie) ontlast de arts de tussenwervelschijven, vergroot de hoogte van de openingen tussen de wervels, maakt samengedrukte zenuwwortels en bloedvaten los, verhoogt de mobiliteit van de cervicale wervelkolom en verlicht de pijn.

Manuele therapie kan alleen worden gebruikt bij ongecompliceerde osteochondrose. Spinale tractie moet strikt handmatig worden uitgevoerd. Hardware-tractiemethoden zijn in de regel niet effectief en in geval van gecompliceerde ziekten zijn ze gevaarlijk en onaanvaardbaar. In de aanwezigheid van een hernia of dorsaal uitsteeksel met risico op spinale stenose is manuele therapie gecontra-indiceerd. Om contra-indicaties uit te sluiten, moet een MRI worden uitgevoerd.

Vóór een manuele therapiesessie moeten de rugspieren goed ontspannen zijn, de wervelkolom mag niet gespannen zijn. Anders kan de procedure complicaties veroorzaken - ligamentruptuur, spierverstuiking of -ruptuur, breuk van het tussenwervelgewricht. In de kliniek wordt manuele therapie alleen gebruikt na voorafgaande acupressuur om het risico op bijwerkingen volledig te elimineren.

Het verloop van de behandeling van cervicale osteochondrose bestaat gewoonlijk uit 10 - 15 complexe sessies, die om de dag worden uitgevoerd. Hierna wordt een controle-MRI uitgevoerd om de behaalde resultaten te evalueren.

Na zes maanden kan een tweede behandelingskuur worden voorgeschreven (meestal bij gecompliceerde osteochondrose).

Complicaties

In het cervicale gebied is de diameter van het wervelkanaal (wervelkanaal) minimaal, dus zelfs kleine hernia's en uitsteeksels vormen een ernstig gevaar.

De ernstigste complicatie van de ziekte is ruggenmergstenose, die kan leiden tot verstoring van de cardiovasculaire, ademhalings- en andere lichaamssystemen, parese, verlamming en, als gevolg daarvan, invaliditeit.

Preventie

De beste preventie van cervicale osteochondrose is zwemmen, buitenspelen en andere fysieke activiteiten, evenals het handhaven van de juiste houding.

Belangrijk!

Een goed middel om cervicale osteochondrose te voorkomen is fysiotherapie. Het is beter als een revalidatiearts een oefentherapie-oefeningenpakket voor u uitzoekt. De belangrijkste garantie voor de effectiviteit van oefentherapie is de regelmaat, en niet de intensiteit, van de lichamelijke activiteit. Oefeningen moeten dagelijks op hetzelfde tijdstip worden uitgevoerd - dit is de sleutel tot resultaten.

Veelgestelde vragen

Is het mogelijk om cervicale osteochondrose te genezen met huismiddeltjes?

Thuis kunt u enkele symptomen van cervicale osteochondrose verlichten, maar een volledige behandeling kan niet worden uitgevoerd. Het gebruik van methoden zoals acupunctuur, acupressuur en moxotherapie vereist, ondanks de schijnbare eenvoud van deze procedures, hooggekwalificeerde en ervaren artsen. Hetzelfde geldt voor hirudotherapie. Het gebruik van ontstekingsremmende zalven (NSAID’s) heeft een symptomatisch effect en kan de pijn tijdelijk verminderen. Verwarmingspleisters en kompressen kunnen de plaatselijke bloedcirculatie verbeteren, de spierspanning verminderen en de pijn verlichten, maar zijn geen remedie.

Wat is beter, behandeling of operatie voor tussenwervelschijven?

Een operatie is geïndiceerd in gevallen waarin conservatieve behandeling niet langer mogelijk is. Namelijk in de aanwezigheid van stenose van het ruggenmerg of een hoog risico op het optreden ervan in het stadium van een hernia tussen de wervels. Dit is een laatste redmiddel, dat met geweld wordt gebruikt om de ergste verlamming van het lichaam te voorkomen. In feite is dit niet eens een behandeling, omdat het de aangetaste schijf niet herstelt. In alle gevallen waarin conservatieve behandeling mogelijk is, is het beter om zonder operatie te doen.

Is het mogelijk om cervicale osteochondrose te genezen?

In de vroege en zelfs middenstadia van de ziekte kan de ontwikkeling ervan niet alleen worden gestopt, maar ook worden teruggedraaid en kan herstel van de tussenwervelschijven worden bereikt. Dat wil zeggen: de ziekte genezen. Als u hierna uw vorige levensstijl voortzet en de aanbevelingen van de arts niet opvolgt, zal de ziekte uiteraard terugkeren. Overwinning op osteochondrose is alleen mogelijk met het gezamenlijke werk en de gezamenlijke verantwoordelijkheid van de arts en de patiënt.